Op 26 november 2025 is het dan zover. 10 Dagen na aankomst in Nepal bereiken de Pindo's het letterlijke en spirituele hoogtepunt van de Personalised Pelgrimsreis. Een reis die al meer dan een half jaar voor vertrek begon met de roep om verandering, om iets los te laten, om iets te halen. En daarvoor de vertrouwde thuisomgeving te verlaten en op reis te gaan, op avontuur, ofwel om als Pindo 'De Reis van de Held’ te ondernemen.

En wat hebben deze helden moeten afzien, ontberingen moeten doorstaan. Zweten in de hitte, ondergaan van ijzige kou, uitputting, slaapgebrek. Wennen aan vreemde gebruiken, eetgewoontes, spartaanse onderkomens. Met als beloning: dankbaarheid, verbinding, mildheid, zelfvertrouwen en dat ‘warme gevoel van binnen’ dat onvermijdelijk volgt op elke ontmoeting met de prachtige, lieve, zachte mensen hier in Oost-Nepal. Een nieuw of hernieuwd gevonden gevoel van zelfvertouwen en zelfwaardering. De parel in de lotusbloem die uit de modder ontstaat. 
‘Om mani padme hum’.

Een tocht door diepe dalen, over steile berghellingen, langs angstaanjagende landslides, balancerend op keien in sneltromend water en over wankele bamboebruggetjes, door levendig groene natuur, gecultiveerde rijstterrassen, door authentieke nederzettingen. Een tocht door het land van de Limbu en de Rai, met hun stralende ogen en prachtige lach. 
De weg van de pelgrim is de weg van het terugschakelen, verder terug dan je ooit voor mogelijk hield en nóg langzamer dan dat. De kunst van het uit je hoofd komen en weer in verbinding komen met je lijf, je ademhaling, je hartslag en je omgeving.
En terwijl de beweging van onze benen ontstaat in Apana Vayu en de geleid wordt door de eigen, persoonlijke ademhaling, komen we al lopend in een meditatieve staat, alle aandacht eenpuntig bij het contact tussen voeten en aarde: ‘Dhyana’. 


Als we dan soms even stilstaan, kijken we letterlijk terug in de tijd en zien de bergen en valleien van waarachter we de dagen hiervoor vandaan zijn gekomen. Verwondering, ongeloof, trots, respect voor ons eigen lijf, onze eigen benen, die dat toch maar even gedaan hebben. ‘Shradda’ (Vertrouwen) voor wat nog komen gaat en ‘Santosha’ (Tevredenheid) met wat is.
In een staat van overgave, ‘Ishwara Pranidhara’, komen we aan bij Thulo Phedi, de voet van de tempelberg. Ineens zijn we niet meer alleen, maar omringd door honderden mede-pelgrims. Degenen die reeds terug naar beneden komen hebben een mooie glimlach op hun gezicht en wensen ons alle goeds en kracht voor de komende klim. 

In het pikdonker, in snijdende kou, beginnen we de volgende ochtend aan de laatste klim van 600 meter naar dit hoogtepunt van onze reis op 3800 meter. Na drie uur stevig én mild zwoegen (Shtira Sukha) bereiken we net voor zonsopgang de top van de tempelberg, lokaal Mukkumlum genoemd en sluiten we aan in de rij voor de darshan van Pathibhara Devi. De legende zegt dat deze godin de diepste oprechte wensen van degenen die tot haar komen zal vervullen en in de krachtige energie van de Himalaya-reuzen om ons heen, in het magische ochtendlicht, valt alle last van ons af. Alles wat we al die tijd mee hebben gedragen kunnen we nu loslaten en alle emoties mogen vrijelijk stromen.

Vreugde, ontroering, verbinding, dankbaarheid.
Wat heeft deze epische tocht ons veel gebracht!